Αν οι μπαξεβάνηδες του Λαγκαδα ηταν περιπου εκατον εικοσι , υπήρχαν δίπλα τους - εκατον πενηντα άλογα το λιγότερο. Και μιλάμε μονάχα για τα αλογα των λαχανοκηπουρών, διότι είναι πολύ δύσκολο νά υπολογίσει κανείς τον συνολικό αριθμό των αλόγων των γεωργων του Λαγκάδα και της περφερειας.
Μερικοί μπαξεβάνηδες, οι πιο καλοστεκούμενοι, διέθεταν και δύο ή ακόμα και τρία άλογα στην δύναμή τους. Οι απότομες ανηφόρες στο Δερβένι δεν ήταν υπόθεση για ένα μοναχικό άλογο, όταν μάλιστα τύχαινε και ήταν και γέρικο.
Τα άλογά τους οι αγρότες του παλιού Λαγκαδά τα είχανε δεξί τους χέρι. Χωρίς αυτά δεν μπορούσαν να τελειώσουν καμμιά τους δουλειά. Γι’ αυτό και τα αγαπούσαν, τα φρόντιζαν, τα περιποιόντουσαν όσο καλύτερα μπορούσαν. Ένοιωθαν ένα με τα άλογά τους. Τα πονούσαν σαν παιδιά τους, γι’ αυτό και δεν τα εγκατέλειπαν όταν γήρασκαν και γίνονταν, όπως έλεγαν, ‘’τεκνεφέζκα’’ (δεν τραβούσαν στην ανηφόρα, λόγω καρδιακής ανεπάρκειας).
Στην αναπόλησή μας αυτή ,Θέλουμε απλά νά μνημονεύσουμε και να τιμήσουμε ένα επάγγελμα, που σχετιζόταν αποκλειστικά και μόνον με τα άλογα εκείνα, που ζεύονταν στα κάρα, και τα περισσοτερα ήταν των μπαξεβανηδων.
Ένα επάγγελμα που γνώρισε ημέρες δόξης, από το 1940 μέχρι το 1960 και που άρχισε να φθίνει σιγά-σιγά, όσο, αυξανοταν τα αυτοκινητα οι μηχανες έμπαιναν στα χωράφια, και που σήμερα έχει εντελώς χαθεί. Μιλάμε για το επάγγελμα του σαγματοποιού.
Ο κάθε αγρότης, ο κάθε μπαξεβάνης του παλιού Λαγκαδά είχε και τον δικό του σαγματοποιό. Ο σαγματοποιός γνώριζε με κάθε λεπτομέρεια την σωματική διάπλαση των αλόγων του πελάτη του και ανάλογα κανόνιζε και τα μεγέθη των κουστουμιών. Τα πατρόν κρέμονταν τακτοποιημένα στον τοίχο του μαγαζιού κατά μεγέθη. Ἐπιαναν στα χέρια τους ένα ακανόνιστο κομμάτι δέρμα και με την τέχνη τους το μετέτρεπαν στα διάφορα εξαρτήματα, τα αναγκαία για το ζέψιμο του αλόγου στο κάρο.
Τα δέρματα για την δουλειά τους οι Λαγκαδιανοί σαγματοποιοί τα προμηθεύονταν από Δραμινούς βυρσοδέψες. Τους τα έφερναν οι ίδιοι οι βυρσοδέψες.
Το χαμούτ ήθελε δέρμα μαλακό, κατσικίσιο. Να μη τραυματίζεται ο λαιμός του αλόγου. Αν τραυματιζόταν το άλογο, ο πολύτιμος αυτός συνεργάτης των αγροτών, τραυματιζόταν και η καρδιά του σαγματοποιού.
Όταν ερχόταν η ώρα να ντύσει για πρώτη φορά ένα νέο άλογο, ήταν σαν να έντυνε νύφη! Τόσο πολύ τα πρόσεχαν και τα πονούσαν τα ζώα, οι καλοί μας σαγματοποιοί.
Η πισινέλα χρειαζόταν δέρμα χοντρό, χοιρινό. Για να αντέχει στο τράβηγμα του φορτίου. Το καπίστρι τό ίδιο.
Στο σαμαράκι έπρεπε να γίνουν δυό μαξιλαράκια από δέρμα μαλακό, για να προστατεύεται από τις τριβές και να μη πληγώνεται η ράχη του ζώου.
Τα πάντα προσεγμένα. Και τον πελάτη να ευχαριστήσουν, αλλά και τό άλογο να βοηθήσουν. Να του βάλουν επάνω του κουστούμι εφαρμοστό και καλοφτιαγμένο. Ραμμένο με διπλές βελονιές, σφιχτές, ώστε να κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο. Με σπάγκους χοντρούς, κερωμένους με κερί καθαρό, για να μη τους τρώει η βροχή και ο ιδρώτας.
Τέχνη σπουδαία και δύσκολη θα έλεγα του σαγματοποιού. Κάθε άλογο, αλλά και κάθε πελάτης ήθελε και τα δικά του.
Μερικοί ιδιαίτερα μερακλήδες, ήθελαν τα άλογά τους νά ξεχωρίζουν. Έτσι ζητούσαν από τον σαγματοποιό κουστούμια φανταχτερά, με εμφανή εξώραφα, με διπλά γαζιά, με πολύχρωμες χάντρες, με κουδούνια στο περιλαίμιο, με φούντες στο καμιτσίκι, με σαμαράκι φιλοτεχνημένο από τον Μιχαηλίδη, τον ‘’Θεόφιλο’’ του Λαγκαδά!
Κατά γενική μαρτυρία, όλοι οι σαγματοποιοί του Λαγκαδά ήταν άνθρωποι ευαίσθητοι, ήρεμοι, ευγενικοί, οπλισμένοι με μεγάλη υπομονή, καλοί οικογενειάρχες και πάνω απ’ όλα πραγματικοί γιατροί τόσο για τα άλογα όσο και για τους καροτσέρηδες. Με την δουλειά τους δεν ήθελαν να πληγώσουν κανέναν. Ούτε το άλογο ούτε και το αφεντικό του. Φίλοι και συνεργάτες αναγκαίοι με όλους τους μπαξεβάνηδες και τους αγρότες.

Στο στενό του Πάσχου, δίπλα στο μαγαζί του Ζωγράφου, ο πρώτος διδάξας την τέχνη του σαγματοποιού, ο μπάρμπα,Αχιλλέας ο Μιχαήλ. [πατέρας τουΧρηστου, Τασου ,Στελιου, Φαρμακοποιων, Δημητρη ,οδοντιατρου ]και παππούς του Αχιλλέα Μιχαήλ, οδοντιάτρου.
Επί της πλατείας, εκεί που έσπαζε, τον πάγο ο Μήτων, δίπλα στα ραφτάκια του Καραποστόλη, ο ανηψιός του μπαρμπα Αχιλλέα, ο Δημήτριος Μιχαήλ. Ο Τάκης, όπως έγραφε και η ταμπέλα. [πατέρας του Γιατρού Φωτη Μιχαηλ]
Στο στενό που άρχιζε, από το ραφείο του μπάρμπα Θωμά Λαλα , και κακατεληγε στα ψαραδικα , δεξια ηταν ο μπαρμπας μου ,
Γιωργης Νακος,[Τραικος] και αυτός ένας από τους πρώτους σαγματοποιούς [πατέρας του Παυλου,Βυρωνα, Στέλλιου και Τζένης].
Ήρεμος και κοινωνικοτατος, χαμογελαστος, όπως όλοι οι συναδελ φοι του. Μιλουσαμε πολλες φορες για όλα τα θεματα , όταν πηγαινα στο μαγαζι του, και μου εκαμναν εντυπωση οι γνωσεις του.
Τον θυμαμαι περισσοτερο από τους αλλους, γιατί σε μια δυσκολη ωρα με βρεθηκε. Με εξασφαλισε από τον γιο , φιλου του, από το Ζαγκλιβερι , τα αναγκαια βιβλια, για να δωσω εξετασεις, στην Στρατιωτικη Ιατρικη.
Στην σειρά του Μπαμπαμπούκλη, ο Δημήτριος ο Νάκος. Ο μπάρμπα Μήτσος. Την δική του ταμπέλα την κρατάει ακόμα στο σημερινό του μαγαζί ο γιός του ο Στέργιος. Είναι το μοναδικό σήμερα σαγματοποιείο στον Λαγκάδα..
Χάθηκαν τα ζώα από την ύπαιθρο –την θέση των αλόγων την πήραν τα τρακτέρ- χάθηκαν μαζί τους και οι σαγματοποιοί.
Η μνήμη τους, όμως, θα μένει μέσα μας για πάντα.
ΝΙΚΟΣ Κ. ΑΖΜΑΝΗΣ ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ

Τα τρόφιμα μακράς διάρκειας που συγκεντρώθηκαν κατά τη διάρκεια του 1ου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου του Δήμου Λαγκαδά, έφτασαν στο τραπέζι 45 οικογενειών συνδημοτών μας.
Το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου μας διένειμε τα πακέτα τροφίμων στους εγγεγραμμένους δικαιούχους, βάσει οικονομικών και κοινωνικών κριτηρίων.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που ανταποκρίνεστε θερμά και στηρίζετε πάντα κάθε πρόσκληση αλληλεγγύης.

Καλείστε να προσέλθετε στην 28η δημόσια έκτακτη (λόγω τήρησης χρονοδιαγράμματος - προθεσμιών, προς αποφυγή απώλειας καταληκτικών ημερομηνιών για άμεση προάσπιση των συμφερόντων του Δήμου) συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Λαγκαδά (άρθρο 67 του Ν. 3852/2010), που θα διεξαχθεί στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Καταστήματος την 10η του μηνός Νοεμβρίου, έτους 2017, ημέρα Παρασκευή και ώρα 15:30 για τη συζήτηση και λήψη αποφάσεων στα παρακάτω θέματα της ημερήσιας διάταξης:

1. Ανάκληση της υπ’ αριθμ. 306/2017 απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου Λαγκαδά και καθορισμός αμοιβής του πληρεξούσιου δικηγόρου για σύνταξη και κατάθεση αίτησης ακυρώσεως κατά της με αριθμό 2/10-7-2017 απόφασης του Διοικητικού Συμβουλίου του ΦΟ.Δ.Σ.Α. Κεντ. Μακεδονίας, ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας.

2. Γνωμοδότηση του Δημοτικού Συμβουλίου για την προαγωγή του Δημοτικού Σχολείου Λαγυνών από 12/θέσιο σε 14/θέσιο.

Με αφορμή τη σημερινή γιορτή της Πολεμικής Αεροπορίας, το μεσημέρι της 7ης Νοεμβρίου η Τοπική Κοινότητα Ηρακλείου και ο Δήμος Λαγκαδά τίμησαν το δικό τους Ίκαρο, τον πεσόντα Υποσμηναγό Ελευθέριο Τσότρα.

Ο Υποσμηναγός Ελευθέριος Τσότρας με καταγωγή από το Ηράκλειο, έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια διατεταγμένης πτήσεως, όταν το αεροσκάφος Τ-2Ε του οποίου ήταν κυβερνήτης με συγκυβερνήτη τον Ανθυποσμηναγό Γεώργιο Ρονιώτη, συνετρίβη στην περιοχή Μελιγαλά Μεσσηνίας στις 24 Ιουνίου 1996.

Την επιμνημόσυνη δέηση τέλεσε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος, παρουσία της οικογένειας του πεσόντος, της δημοτικής αρχής, εκπροσώπων των σωμάτων ασφαλείας και πλήθους συνδημοτών μας.

Τιμές απέδωσαν η Φιλαρμονική της Αστυνομίας και άγημα της 113 Πτέρυγας Μάχης.

Ακολούθησε η τελετή ονοματοδοσίας της πλατείας όπου εκτίθεται το αεροσκάφος F5 της Πολεμικής Αεροπορίας, το οποίο παραχωρήθηκε το 2009 από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας στον Δήμο Λαγκαδά, σε «Πλατεία Υποσμηναγού Ελευθερίου Τσότρα».

Η Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Ηρακλείου κα. Κατερίνα Πολίτου μίλησε για τον συμμαθητή και συντοπίτη της Ελευθέριο Τσότρα, σε ιδιαίτερα φορτισμένο συγκινησιακά κλίμα “Ο Λευτέρης άρπαξε με τα φτερά της καρδιάς του την πατρίδα και θυσίασε τη ζωή του στο βωμό της ευσυνειδησίας, του καθήκοντος και της αυτοθυσίας. Η ονοματοδοσία της πλατείας σε «πλατεία Ελευθερίου Τσότρα» είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στο λεβέντη Ίκαρο που πέταξε πολύ ψηλά και προσγειώθηκε στις μνήμες όλων μας”.

Τιμητική ομιλία για τον πεσόντα Υποσμηναγό εκφώνησε εκ μέρους της Πολεμικής Αεροπορίας ο συνάδελφός του, Ταξίαρχος Ιπτάμενος κ. Πέτρος Παπανάκος.

Βιογραφικό Σημείωμα Ελευθερίου Τσότρα

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1967.

Εισήλθε στη Σχολή Ικάρων το Σεπτέμβριο του 1986 (62η σειρά) και αποφοίτησε τον Ιούνιο του 1990 με το βαθμό του ανθυποσμηναγού.

Εκπαιδεύτηκε στο Σμήνος Μετεκπαιδεύσεως F-4 της 117 Πτέρυγας Μάχης (Ανδραβίδα) και στη συνέχεια υπηρέτησε στην 337 Μοίρα της 110 Πτέρυγας Μάχης (Λάρισα) ως χειριστής στα αεροσκάφη F-4E και στην 363 Μοίρα της 120 Πτέρυγας Εκπαιδεύσεως Αέρος (Καλαμάτα) στα αεροσκάφη T-2E ως εκπαιδευτής.

Σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια διατεταγμένης πτήσεως, όταν το αεροσκάφος Τ-2Ε του οποίου ήταν κυβερνήτης, με συγκυβερνήτη τον Ανθυποσμηναγό Ρονιώτη Γεώργιο, συνετρίβη στην περιοχή Μελιγαλά Μεσσηνίας, στις 24 Ιουνίου 1996.