Ο μπαρμπα Γιωργης ο Παιζανης , ηταν ο πιο καλος φιλος του πατερα μου. Ηταν φιλοι , απο μικρα παιδια , και μεγαλωσαν στην καλλίτερη γειτονιά του Λαγκαδα , την Μικρα Ελβετια. Επαγγελματικα χωρισαν, ο Γιωργης εγινε ψαρας , και ο Κωτσος , ο πατερας μου μπαξεβανος , Αλλα οι δρομοι τους, ηταν οι ιδιοι, ο ενας στο Γιαλό, και ο αλλος στο μπαξε κοντα στον Γιαλό. Τους θυμαμαι ποσο χαρουμενοι , ηταν οταν συναντιομασταν στον καμπο, και με ποση αγαπη μιλουσαν για την οικογενεια τους. Ο μπαρμπα Γιωργης του εδινε,, κανενα ψαρι και ο πατερας μου ντοματες και αγγουρακια.
Ο Θεος ειχε ριξει, στα μερη μας, εκτος απο τον πλουσιο κάμπο, και μια αλλη ευλογια , την Λιμνη, που οταν πλημμυριζε φαινοταν σαν θαλασσα. Χαρις σ'αυτη την Λιμνη δεν πεινασε ποτε ο Λαγκαδας. Ουτε ακομη και στην βαρβαρη κατοχη των Γερμανων.
Η Λιμνη στην κατοχη ηταν βαθια μεχρι και δεκα μετρα. Τα νερα της Λιμνης καθαρα , και τα γριβαδια τα πιο νοστιμα, απο τις αλλες Λιμνες.
Στην κατοχή οι ψαράδες ψαρευαν την νυχτα και πριν ξημερωσει, εκρυβαν τα ψαρια και τα καραβια τους, στις πυκνες καλαμιες της Λιμνης.
Μοιραζαν τα ψαρια, στους αγροτες του καμπου, κι'αυτοι κρυφα στα σπιτια.
Οι ψαραδες και η Λιμνη εσωσαν τον Λαγκαδα και τα γυρω χωρια απο την πεινά.
Ηταν αρκετα τα καραβια και οι ψαραδες την εποχη εκεινη, μέχρι προσφατα λειτουργουσε η ιχθυοσκαλα στον Αγιο Βασιλη.

Για τον Λαγκαδα τα ψαρια, ηταν το εθνικο προιον, μ'αυτα μεγαλωσαμε, και αυτα μας αρεσουν ακομη.
Θυμαμαι το 1954 οταν ημουν 12 χρονων, ο πατερας μου κερδισε στο λοτο απ' τον μπάρμπα Κανακη, ενα γριβαδι 10 οκαδες, ηταν τοσο μεγαλο, οσο το μποι μου.
Η κυρα Βαγγελιο, η μανα μου, που ηξερε από Λιμνισια ψαρια, καθαρισε , τα λεπια , εκοψε το κεφαλι, εβγαλε το χαβιαρι, και εκοψε σε μεγαλες φετες το τεραστιο ψαρι.
Γεμισε το σινι , και δυο ταψια , τα εβαλε παγο και τα αλατισε.
Εδωσε και στους γειτονες να μουλιωσουν, κι'αυτοι λιγο απ' το τοσο μεγαλο γριβαδι.
Το περισσοτερο το εκανε πλακι, στο φουρνο, με σκορδα, κρεμιδια, πρασινες πιπεργιες, ντοματα και μαιντανο.
Το χαβιαρι το εκανε κεφτεδες, στο φουρνο, και στο τηγανι,
Νοστιμιες που μετά, απο εξηντα τρια χρονια, τριγυριζουν ακομη στην γλωσσα και την οσφρυση μου.
Βεβαια δεν ηταν μόνο, τα γριβαδια νοστιμα, ηταν και τα τσιρονια. Με τα τσιρονια έκαμνε η μανα μου ωραιες τσιρονοπιτες.
Οταν δε ειχαν , ρασ , τα ψαρια, γεμιζαν οι καλαμιες , μικρα ψαρια, λιπαριες, περκες, γκουτζαρια, σιρκιες, χελια, και γριβαδια, και το ψαρεμα απαγορευοταν, γιατι γενουσαν τα ψαρια.
Στις καλαμιες έκρυβαν, οι ψαραδες τις μαυρες , απο την πισα βαρκες τους . [που τις ελεγαν καραβια.] Πριν βγει ο ηλιος, γλιστρουσαν , μεσα απο τις καλαμιες, και αρμενιζαν , στα βαθια νερα, για να ριξουν τα διχτια τους. Το απογευμα γυριζαν στις καλυβες τους, και αναβαν τις φουφουδες τους , και τηγανιζαν, σπαρταριστα ψαρια , που μαζι με το τσιπουρο , μοσχοβολουσαν , στο απογευματινο αερακι της λιμνης.
Στον Λαγκαδα ητα ν δυο οικογενειες ναυπηγών καραβιων, 1] οι αδελφοι Βινιωτη, Σωκρατης, [πατέρας του διαπρεπους καθηγητη Πανεπιστημιου Αμερικης , Γιαννη Βινιωτη ,] και ο Θωμας. Και 2] οι αδελφοι Βινιωτη, Νικος και Βενιωτης. Ηταν ολοι τους αριστοι, κατασκευαστες και ειλικρινα τους θαυμαζα.
Τα ναυπηγια τους , τα είχαν στις αυλές των σπιτιών τους, ο Σωκρατης με τον Θωμα , διπλα στην Αγία Παρασκευη , και ο Νικος με τον Βενιωτη στο κρυονερι.
Από ολους, ο Σωκρατης , ήταν ο αρχήμάστορας , και είχε αποκλειστικο , επαγγελμα κατασευαστης, καραβιων.
Όταν τελειωνε η κατασκευη ενός καραβιου , εκαμναν αγιασμο, για να είναι καλοταξιδο , και μπερεκετλιδικο.
Μετά το εβαζαν στο κάρο και το μετέφεραν, με προσοχη στην Λίμνη.
Ομορφες , αναμνησεις και εικονες, απ’τους λιγους μαστορους καραβιων ,που ήταν όλοι, ευγενικοι, υπευθυνοι, και αγαπούσαν, το επαγγελμα τους.

ΝΙΚΟΣ K. ΑΖΜΑΝΗΣ ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ