Το πρώτο πράγμα που σε εντυπωσιάζει είναι η δυσαναλογία ανάμεσα στο μικρό, εύθραυστο πουλάκι και τη δυνατή, σοπράνο φωνή του... Ύστερα είναι η ποικιλία των ήχων. Ένας κρυστάλλινος καταρράκτης από κοφτές τρίλιες, από περίτεχνους αυτοσχεδιασμούς που θα ζήλευαν ακόμη και οι μεγαλύτεροι σολίστες πνευστών της τζαζ... Όταν κελαηδάει ένα αηδόνι, ειδικά τη νύχτα, έχεις την εντύπωση ότι ακόμη κι ο χρόνος κρατάει την ανάσα του για να το ακούσει...

Ένα μικρό θαύμα της Φύσης, που χάνεται κι αυτό σιγά-σιγά από τη ζωή μας. Παλιά το είχαμε και το απολαμβάναμε μέσα στις αυλές μας, τώρα, η διαρκής οικιστική επέκταση, η συνεχής συρρίκνωση του πρασίνου, το διώχνουν ολοένα και μακρύτερα, προς τις παρυφές των κατοικημένων περιοχών. Κάποιες σπάνιες φορές, έρχεται ένα για λίγο, χώνεται σε κάποια συστάδα κι εξαπολύει το ιλιγγιώδες αποσβολωτικό σόλο του, σαν το αποχαιρετιστήριο ρεσιτάλ ενός κόσμου που χάνεται... Κοιτάξτε γρήγορα, η Ιστορία επιταχύνεται…