Μέσα Μαϊου, τα μεταναστευτικά πουλιά έχουν έρθει, εδώ κι αρκετές εβδομάδες, κι ακόμη δεν άκουσα φέτος το συγκλονιστικό κελάηδημα του αηδονιού...
Το πρώτο πράγμα που σε εντυπωσιάζει είναι η δυσαναλογία ανάμεσα στο μικρό, εύθραυστο πουλάκι και τη δυνατή, σοπράνο φωνή του... Ύστερα είναι η ποικιλία των ήχων. Ένας κρυστάλλινος καταρράκτης από staccato τρίλιες, από περίτεχνους αυτοσχεδιασμούς που θα ζήλευαν ακόμη και οι μεγαλύτεροι σολίστες πνευστών της τζαζ... Όταν κελαηδάει ένα αηδόνι, ειδικά τη νύχτα, έχεις την εντύπωση ότι ακόμη κι ο χρόνος σταματάει, ότι κρατάει την ανάσα του για να το ακούσει...
Ένα μικρό θαύμα της Φύσης, που χάνεται κι αυτό σιγά-σιγά από τη ζωή μας. Παλιά το είχαμε μέσα στις αυλές μας, τώρα, η οικιστική επέκταση, η συρρίκνωση του πρασίνου, το διώχνουν διαρκώς προς τις παρυφές των κατοικημένων περιοχών. Κάποιες σπάνιες φορές, τυχαίνει να έρθει κάποιο για λίγο, χώνεται σε κάποια συστάδα κι εξαπολύει το ιλιγγιώδες αποσβολωτικό σόλο του, σαν αποχαιρετιστήριο ρεσιτάλ ενός κόσμου που χάνεται...