ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Την απόφαση να μην κατέλθουν στις επικείμενες Δημοτικές Εκλογές, έλαβαν σε ειδική συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στο ΣΟΧΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, την περασμένη Κυριακή, η επικεφαλής και τα μέλη του Συνδυασμού «ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ»
Μπορεί να εγγραφεί στην Ιστορία, ως η πλέον αντισυμβατική κάθοδος στον Αυτοδιοίκητο Στίβο, μιας και η ανάγκη Επανίδρυσης του Δήμου Σοχού, ήταν που μας συσπείρωσε όλους, στις περασμένες Δημοτικές Εκλογές, να συστρατευτούμε λίγες μόνον μέρες πριν αυτές πραγματοποιηθούν, σε ένα Ψηφοδέλτιο με υποψηφίους ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ και μόνο απ’ τον τόπο μας, που δυστυχώς υπέστη ανήκεστη βλάβη, και συνεχίζει με γοργούς ρυθμούς να ολισθαίνει, μιας και υπόκειται στην εγνωσμένη αδικία, να «συνυπάρχει» παρά την ιστορικότητα και τα ιδιαίτερα γεωμορφολογικά του χαρακτηριστικά στην Καλλικρατική αδικία, που τον θέλει συνενωμένο με τον αχανή και ως εκ τούτου δυσκολοδιοίκητο Δήμο Λαγκαδά.
Έχοντας την βεβαιότητα πως, ο κόσμος θα υποστηρίξει την αγνή προαίρεσή μας, πράγμα που το έπραξε μεγαλειωδώς και τον ευχαριστούμε γι’ αυτό, χωρίς τον προαπαιτούμενο χρόνο, τολμήσαμε και συσταθήκαμε ως ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ.
Ονοματίσαμε μάλιστα έτσι την «κάθοδο-διαμαρτυρίας», καθώς θέλαμε ακόμη απ’ τα αρχιγράμματα, Δ.Σ δηλαδή, που παρέπεμπαν στον πάλαι ποτέ Δήμο Σοχού, να είναι πρόδηλη η πρόθεσή μας, για την οποία και μιλήσαμε ανοιχτά στους ψηφοφόρους, σε κάθε μέσο κοινωνικής δικτύωσης αλλά και στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις που μας έδωσαν βήμα και λόγο προεκλογικά, επιχειρώντας να καταδείξουμε πόσο σπουδαίο είναι για την συνέχεια της διαβίωσης, όσων φυλάττουν Θερμοπύλες παραμένοντας, σε πείσμα της απερήμωσης του ιστού της ελληνικής υπαίθρου, με τις οικογένειές τους στον ορεινό όγκο, να ζήσουν ανθρώπινα.
Η πρόσφατη εξάλλου ιστορία των συνενώσεων μετά τον Καποδίστρια, είχε πολύπλευρα εμπεριστατώσει ότι, παρά τις όποιες προθέσεις Δημάρχων και Συμβούλων που πέρασαν απ’ τα έδρανα της Διοίκησης του τερατώδους Δήμου Λαγκαδά, η απόσταση που μας χωρίζει απ’ την πόλη αναφοράς μας, τόσο χιλιομετρικά αλλά και σε επίπεδο βούλησης ανάληψης δράσης στην καθημερινότητα, στον αγροτοκτηνοτροφικό τομέα που είναι κυρίαρχος οικονομικός πνεύμονας, αλλά και στους τομείς της παιδείας, υγείας, ασφάλειας, παραδόσεων, ηθών-εθίμων και πολιτισμού, αδυνατεί να φθάσει έως εδώ ψηλά στα ΟΡΕΙΝΑ .
Προηγήθηκε η αιφνιδιαστική ματαίωση της υπόσχεσης από κυβερνητικά χείλη, ότι «εάν κι εφόσον, διορθώνονταν αδικίες, και εκτός απ’ τους νησιωτικούς που σχεδιάζονταν τω καιρώ εκείνο, γίνονται έστω κι ένας ορεινός Δήμος, αυτός θα ήταν ο Σοχός».
Την ίδια περίοδο, ο εκλογικός νόμος που τέθηκε σε ισχύ, έδινε το δικαίωμα στις μικρότερες παρατάξεις να αναλαμβάνουν δράση καθοριστική, αφού οι δήμαρχοι που θα εκλέγονταν, θα έπρεπε να ενεργοποιήσουν τα μέλη και «αντιπάλων» στρατοπέδων, προκειμένου να συμπορευτούν όχι μόνο γνωμοδοτικά, εισηγητικά αλλά και εκτελεστικά. Διαφορετικά δεν θα γινόταν να «περνούν» αποφάσεις στα Δημοτικά Συμβούλια.
Η σύσταση της παράταξης, αν και για λόγους νομιμότητας, είχε ηγήτορα, ήταν απ’ αρχής και παραμένει, συλλογικό πολυσυλλεκτικό όργανο. Δεν ήταν προσωποπαγής αλλά πανσπερμική. Δεν είχε χρώμα και κομματική επιρροή, δεν χρησιμοποίησε «δεκανίκια» υποψηφίων βουλευτών και «πλάτες» πολιτευτών, ήταν πέρα κι έξω απ’ οποιαδήποτε «γραμμή», γι’ αυτό και στο δημόσιο κάλεσμά της, δέχθηκε στους κόλπους της ανθρώπους από κάθε κοινωνικο-πολιτική κάστα.
Βεβαίως, οι πολιτικοί της Β’ Περιφέρειας Θεσσαλονίκης, κάθε χρώματος, σε κάθε τους ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ εμφάνιση, φρόντιζαν στις πρώτες παραγράφους των ομιλιών τους, με πύρινους λόγους να εξαγγέλλουν ως προσωπικό τους στοίχημα την ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΣΟΧΟΥ.
Μετεκλογικά δέχθηκαν οχλήσεις ημών τε και υμών που ήταν αλλεπάλληλες… αλλά άλλο το πριν… άλλο το μετά… στην πολιτική.
Σε ότι αφορά τα στελέχη μας, δεν σκεφθήκαμε ποτέ κανείς μας προσωπικές καριέρες, κόστος ψυχοφθοράς, δημοσίας έκθεσης, λοιδορία της ουτοπικής επανάστασής μας, ούτε τα οικονομικά ξόδια… Δεν νοιαστήκαμε να αναζητήσουμε χρηματοδότες μεγάλους επιχειρηματίες της ευρύτερης περιοχής, να συνδιαλλαγούμε με μεγάλα πολιτικά τζάκια για τα «ψηφαλάκια», να ενοχλήσουμε λοιπές Δημοτικές Ενότητες στερώντας σε πολιτικούς συνδυασμούς υποψηφίους για το δικό μας ψηφοδέλτιο (ηθελημένα δεν τους αναζητήσαμε γιατί ήταν μηνυματική η κάθοδος των… Μυρίων του Σοχού), και κατήλθαμε με πολιτικό πολιτισμό σε μια εξωστρεφή όμως παντιέρα που φωνάζει ακόμη ότι «η ελληνική ύπαιθρος θα αναπνεύσει μόνον αν της δοθεί η δυναμική να κρίνει την τύχη της η ίδια κατά τόπους» και πως «δεν είμαστε Γερμανία να μας ταιριάζουν οι Μητροπολιτικοί Δήμοι, ούτε Νέα Υόρκη».
Εξάλλου, σε παγκόσμια πρώτη δεν αξιώσαμε ως ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ του ΔΗΜΟΥ ΛΑΓΚΑΔΑ, κάθοδο νίκης, για να κερδίσουμε τις Εκλογές…
Αυτές ήταν χαμένες απ’ αρχής…
Δεν ονειροβατούσαμε ότι θα διοικήσουμε εμείς τον Λαγκαδά… Και δεν το θέλαμε… Αφού πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι οι τόποι πρέπει να διοικούνται κατά τόπους, απ’ τους ανθρώπους τους.
Να μπορέσουμε λίγο – λίγο να συμμαζέψουμε τον Σοχό πασχίζαμε, και θεωρήσαμε σε πρώτο επίπεδο, ότι με την εκλογή ικανού αριθμού συμβούλων, αυτό θα γινόταν κατορθωτό.
Την αξιοπρέπειά του τόπου μας θέλαμε να κερδίσουμε και μαζί της να δώσουμε ανάσα σε μια περιοχή που παραδοσιακά υπήρξε όχι από μεγαλοιδεατισμό ή κομπασμό ιδιοσυγκρασιακό αλλά από συστάσεώς του κεφαλοχώρι.
Στις ενδιάμεσες των δύο Κυριακών ημέρες, με τις ανοιχτές συγκεντρώσεις που κάναμε προκειμένου να γίνουν όλα στο φως, με παρόντες στο Σοχό τους υποψηφίους του δευτέρου γύρου, λάβαμε δια στομάτων τους τόσες ηχηρές δεσμεύσεις- υποσχέσεις…που πια ήταν δεδομένο ότι ο Σοχός θα ευτυχούσε κάθετης διοίκησης (με μηχανήματα για την αγροτική οδοποιία και έργα μικροκλίμακας, εργοτάξιο, υποδομές για καθαριότητα, ενεργοποίηση κάλυψης δαπανών στα όριά του, επαναλειτουργία δομών, εμπλουτισμό με ανθρώπινο δυναμικό σε διοικητικό και τεχνικό επίπεδο και φυσικά θα είχε την Αντιδημαρχία σε μικρογραφία Δημαρχίας ανοιχτή κι ενισχυμένη απ’ την πρώτη μέρα της επομένης των εκλογών)
Ύστερα ο νόμος άλλαξε… κουμάντο στους Δήμους κάναν οι δήμαρχοι κι οι αιρετοί της συμπολίτευσης, δίχως την απαιτούμενη ενισχυμένη πλειοψηφία απ’ τους λοιπούς αντιπολιτευόμενους συνδυασμούς και έτσι… οι υποσχέσεις έμειναν … υποσχέσεις…
Ακόμη κι η ενεργοποίηση της υπερπαραταξιακής ομάδας (κατόπιν πιέσων) που δημιουργήθηκε ως ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ και με την παρουσία του Τοπικού Συμβουλίου Σοχού, σε μια εκ των ιστορικών για την πανδημική της πατέντα τηλεδιάσκεψη με μοναδικό θέμα συζήτησης την λήψη απόφασης Δημοτικού Συμβουλίου, που να καταδεικνύει το αυτονόητο, ότι δηλαδή «ο Δήμος Λαγκαδά θεωρεί επιβεβλημένο να αποσχιστεί ο Σοχός απ’ τα διοικητικά του όρια, και να αποτελέσει νέο αυτόνομο δήμο» έμεινε απλώς καταγεγραμμένη σε μια κάποια ηλεκτρονική πλατφόρμα και φυσικά δεν ενεργοποιήθηκε ποτέ απ’ τον επικεφαλής της, το Σώμα που συστάθηκε. Οι οχλήσεις ήταν εξακολουθητικές όμως ποτέ ο δήμαρχος δεν έδωσε την ευκαιρία η Επιτροπή να συγκληθεί για να συνεδριάσει, πολλώ δε μάλλον να χτυπήσει από πόρτες Υπουργείων (στα συρτάρια των οποίων υπάρχει ο εμπεριστατωμένος φάκελος από ετών) έως και το Πρωθυπουργικό Γραφείο.
Ενόψει των νέων Αυτοδιοικητικών Εκλογών, που είναι προ των πυλών, με τους διεκδικητές του Δήμου ΛΑΓΚΑΔΑ να δημιουργούν ομάδες ήδη με Υποψηφίους, ο ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ, αποτελώντας υγιές κομμάτι της κοινωνίας του ΣΟΧΟΥ, επιμένει να θεωρεί ύψιστη λειτουργία για το Δημοκρατικό μας Πολίτευμα, το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στο «εκλέγειν και εκλέγεσθαι».
Γι’ αυτό κατεβήκαμε ως παράταξη διαμαρτυρίας όχι απέχοντας αλλά συμμετέχοντας…για να δείξουμε με την ψήφο μας πως μπορούμε ενωμένοι να αποτελέσουμε την τρανταχτή έγγραφη απόδειξη στους εκλογικούς καταλόγους της διαμαρτυρίας ενός τόπου που υποφέρει.
Όπως εχθές έτσι και σήμερα, δεν θα συμπαρασύρουμε κανέναν, να πετάξει στην άκρη το εκλογικό του βιβλιάριο δηλώνοντας αποχή…
Ζητούμενο είναι πάντα η κάλπη με πολιτισμό και ελεύθερη βούληση.
Γι’ αυτό και δεν χαράσσουμε κατευθυντήριες οδηγίες, ούτε δίνουμε «γραμμή», υποδεικνύοντας με τακτικές «προβατοποίησης» ποιον αιρετό ορίζουμε ως εκλεκτό μας.
Τακτικές τέτοιου τύπου δεν αρμόζουν σε σκεπτόμενους πολίτες, κι ας η δυναμική ενός συνδυασμού θα μπορούσε να αποτελέσει βαρόμετρο για την περιοχή μας.
Ο ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ πιστός στην καταστατική του λειτουργία, επιμένει να οραματίζεται και να διεκδικεί την ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ ΔΗΜΟΥ ΣΟΧΟΥ (τα γεωγραφικά όρια του οποίου αρμόζει να οριστούν απ’ τους πολιτικούς που θα αναδειχθούν απ’ τις ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΚΑΛΠΕΣ του Μαίου και του Ιουνίου, στους οποίους μαζί με της ΕΥΧΕΣ για ΚΑΛΟ ΑΓΩΝΑ οφείλουμε να υπενθυμίζουμε καθημερινά την δέσμευσή τους για τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑ ) όμως, ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΕΛΘΕΙ στις προσεχείς ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ.
Τα μέλη του πήραν ομόφωνα την εν λόγω απόφαση, κι εύχονται στους ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ όλων των ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ καλή επιτυχία επ’ ωφελεία του κοινωνικού συνόλου, και στους ΣΥΝΔΗΜΟΤΕΣ μας, ο ΑΓΩΝΑΣ για την ΔΙΚΑΙΩΣΗ του ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗΣ ΔΗΜΟΥ ΣΟΧΟΥ να συνεχιστεί από όποιο μετερίζι δύναται ο καθείς μας.

ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ
ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ
Η ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ
ΧΡΥΣΑ ΣΑΜΟΥ
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ

ΟΙ ΛΑΖΑΡΙΝΕΣ

(Ένα έθιμο της Ξυλόπολης (Λιγκοβάνης).

Μέσα από τις αναμνήσεις μου για τις αγαπημένες και όμορφες
εικόνες που τόσο φιλόφρονα και ακτινοβόλα μου χαμογελάν,
ξεπηδούν οι γιορτές και τα πανηγύρια του χωριού μου, τα ήθη και
τα έθιμα, οι χρονιάρες μέρες κι ο ιδιαίτερος τρόπος που
γιορτάζονταν κάθε μια, από τους χωριανούς μου.
Πολλά από τα ωραία έθιμα της Ξυλόπολης έσβησαν με το
πέρασμα του χρόνου κι άλλα εγκαταλείφθηκαν μετά τον πόλεμο.
Έτσι μόνο ο αντίλαλός τους έρχεται από μακριά σα μια γλυκιά
ανάμνηση.
Ασφαλτοστρωμένη και τσιμεντοκρατούμενη σήμερα η
Ξυλόπολη. Πασπάλισε ο χρόνος με τα χέρια της εξέλιξης όλα τα
παλιά και ούτε γκριντιές ούτε χωρατάδες βλέπεις πλέον. Παρά
στέκουν σιωπηλοί μάρτυρες της τότε εποχής. Σιγά σιγά μέσα απ’
τη Λιγκοβάνη δραπέτευσαν όλες οι εκδηλώσεις του χθες. Μαζί
τους και τ’ όνομά της. Καινούργια ήθη σαν οδοστρωτήρες
ισοπέδωσαν τα ατέλειωτα σεργιάνια και τον ζουρνά.
Κάθε τραγούδι κάθε στίχος, κάθε λάλημα του ζουρνά είναι
μπλεγμένα μέσα στην ύφανση της σαγκίας και της βράκας, μέσα
στην πορεία των χρόνων, μέσα στις αναμνήσεις μας.
Τα χρόνια θα κυλάνε, οι άνθρωποι θ’ αλλάξουν μα, κάποιο
απομεινάρι των περασμένων θα μας φέρνει κοντά σ’ αυτά που
πέρασαν για να τα συγγενεύει μ’ αυτά που περνούν.
Στη Λιγκοβάνη την παραμονή του Σαββάτου του Λαζάρου
κορίτσια που ονομάζονταν Λαζαρίνες μάζευαν λουλούδια με τα
οποία στόλιζαν ένα καλαθάκι. Την ημέρα της γιορτής της
Ανάστασης του Λαζάρου φορώντας τοπικές ενδυμασίες και
κρατώντας το καλαθάκι τους με στεφάνια από λουλούδια στα
μαλλιά και πολύχρωμες κορδέλες οι Λαζαρίνες προαναγγέλλανε
τραγουδώντας την Ανάσταση του Λαζάρου. Κορίτσια μέχρι 12
ετών ντύνονταν Λαζαρίνες και τραγουδούσαν τα κάλαντα του
Λαζάρου σε φορείς του χωριού αλλά και στους κατοίκους του
πηγαίνοντας σ’ όλα τα σπίτια του χωριού.

Σήμερον έρχεται ο Χριστός
ο επουράνιος Θεός
στην πόλη Βυθανία

με κλάδους με βαϊα
Κλαίνε τον αδελφό τους
η Μάρθα κι η Μαρία
και ο Χριστός ερώτησε
τι έχετε και κλαίτε
Αν ήσουνα εδώ Χριστέ
ο Λάζαρος δεν πέθαινε
και ο Χριστός απάντησε
ο Λάζαρος δεν πέθανε
μόνο βαριά κοιμάται
Ο Λάζαρος δεν πέθανε
μόνο βαριά κοιμάται
πάμε να τον ξυπνήσουμε
Λάζαρε δεύρο έξω
φίλε αγαπημένε
Λάζαρε πες μας τι είδες
εις τον Άδη που επήγες
είδα βάσανα και φόβους
είδα βάσανα και τρόμους.
…….
Νωρίς-νωρίς, μόλις είχαν σερβίρει το ρεβύθι απ' το μπρίκι και
αράζανε οι Λιγκοβανιώτες στο αγαπημένο τους πόστο μπροστά
στο παράθυρο, διέκριναν τις δύο πρώτες Λαζαρίνες με τα
ανθοστολισμένα καλαθάκια τους.
Σ’ όλους άρεσε πού 'ρχονταν με τα καλαθάκια τους τα
κεντημένα μ' ανοιξιάτικα λουλούδια και τους τα γέμιζαν οι
νοικοκυρές μ' άβραστα αυγά για να τα βάψουν οι μανάδες τους τη
Μεγάλη Πέμπτη.
Οι Λαζαρίνες ήταν καθαρά γυναικείο έθιμο και Λαζαρίνες
ντύνονταν όλα τα κορίτσια από τη νηπιακή ηλικία μέχρι την ηλικία
των δώδεκα ετών. Οι Λαζαρίνες επίσης θεωρούνταν ότι έφερναν
υγεία σε κάθε σπίτι. Συγκεντρώνονταν συνήθως σε ένα
συγκεκριμένο σπίτι του κάθε μαχαλά και από εκεί κατά ομάδες
ξεκινούσαν για τα υπόλοιπα. Επισκέπτονταν όλα τα σπίτια της
κοινότητας και έλεγαν το τραγούδι του Λαζάρου. Τα τραγούδια
ήταν χωρίς τη συνοδεία μουσικών οργάνων και δεν λάμβαναν
μέρος καθόλου άντρες.

Η φορεσιά τους ήταν γιορταστική, επιβλητική, με αρμονία
χρωμάτων και τόνιζε τη γυναικεία ομορφιά. Τα κορίτσια της εποχής
εκείνης προσπαθούσαν να προβάλουν τον εαυτό τους με τον πιο
αγνό, γνήσιο και παραδοσιακό τρόπο.
Το Σάββατο του Λαζάρου είναι μια από τις πιο σημαντικές
ημέρες της Ορθοδοξίας, αφού σηματοδοτεί αφενός το θάνατο και
αφετέρου τη ζωή. Είναι το τελευταίο και το μεγαλύτερο θαύμα του
Χριστού, αφού ανέστησε τον νεκρό για τέσσερις ημέρες Λάζαρο,
λέγοντας τη γνωστή σε όλους μας φράση «Λάζαρε, δεύρο έξω». Η
γιορτή του Λαζάρου είναι συνδεδεμένη με την αγωνία της
μεταθανάτιας ζωής. Δεν είναι τυχαία η εποχή που γίνεται αυτή η
γιορτή, αλλά είναι η εποχή της αναγέννησης της φύσης η οποία
ξυπνάει από τη χειμερία νάρκη. Ο Λάζαρος είναι μήνυμα
αισιοδοξίας και ταυτόχρονα τονίζει την παντοτινή διάθεση του
ανθρώπου για ζωή.
Το έθιμο των Λαζαρίνων διαρκούσε από το Σάββατο του
Λαζάρου, μέχρι και την Κυριακή των Βαΐων.

Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο "Το δημοτικό τραγούδι στη Μαγνησία" του λαογράφου  Κώστα Λιάπη.

Μπεκιάρης Σταμάτης