Έληξε με απόλυτη επιτυχία το δεκαήμερο πρόγραμμα φιλοξενίας των παιδιών του Κέντρου ΑμεΑ ΄΄Ο ΣΩΤΗΡ΄΄ που πραγματοποιήθηκε στις εγκαταστάσεις του Φιλοξενείου Νέων της Ιεράς Μητρόπολης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης στο Σοχό Λαγκαδά, σε ένα εξωραϊσμένο και πολιτισμένο ορεινό περιβάλλον , που μας παραχωρήθηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ.κ. Ιωάννη , ο οποίος μάλιστα επισκέφθηκε και ευλόγησε τα παιδιά και τους εκπαιδευτές .
Το Κέντρο επισκέφθηκαν επανειλημμένως και άλλοι ιερείς της ως άνω Μητροπόλεως προσφέροντας πολλά είδη τροφίμων και άλλων αγαθών και πολλές χορηγίες και φυσικά την ημέρα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος όπου πραγματοποιήθηκε Θεία Λειτουργία μετά αρτοκλασίας στην κατάμεστη από παιδιά και εκπαιδευτές εκκλησία του Φιλοξενείου, ιερουργούντος του αρχιμανδρίτου π. Αμβροσίου .
Έτσι δόθηκε η ευκαιρία στα παιδιά της Θεσσαλονίκης και του Κολχικού να χαρούν, οι οικογένειές τους να ανακουφιστούν , οι δε εκπαιδευτές να εργαστούν σε έναν άρτιο χώρο φιλοξενίας λαμβάνοντας και τις ευχές του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ.κ. Ιωάννη .
Όλους τους ανωτέρω ευχαριστούμε θερμότατα για λογαριασμό των παιδιών , των οικογενειών και των εκπαιδευτών.

Εκ της Διοικήσεως

Ο Τσαούσης κάτοικος του μαχαλά μόλις αρραβωνιασμένος επιχείρησε επίσκεψη στο σπίτι του πεθερού του στο διπλανό χωριό, τη Ράμνα, πριν πολλά χρόνια.
Το βράδυ-βράδυ μαζεμένο όλο το σόι της γυναίκας του περίμεναν να ψηθούν τα τρία κοτόπουλα στη γάστρα ενώ διέχυναν ορεκτική μυρωδιά σ’ όλη τη γειτονιά περιμένοντας να φιλέψουν το γαμπρό.
Παρατήρησε τότε ο γαμπρός κάποια ανησυχία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των πεθερικών του. Κάτι κρυφές και σιγανές ομιλίες, κάτι ανήσυχα κοιτάγματα έξω από το παράθυρο τον έπεισαν πως κάτι τρέχει. Στην αρχή υπέθεσε ότι η παρουσία του δεν τους ήταν ευχάριστη, αλλά έχοντας υπ’ όψιν τις παλαιότερες ένθερμες υποδοχές απέκλεισε τέτοια υποψία. Τέλος πάντων τα κοτόπουλα ψήθηκαν το τραπέζι στρώθηκε και γύρω του τοποθετήθηκαν όλοι. Κάποια μελαγχολία και ένα αίσθημα συμφοράς χαρακτήριζε το κατά τα άλλα πλούσιο δείπνο. Βάλανε χέρι στο τρίτο κοτόπουλο όταν άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα ένας μεσόκοπος και οπλισμένος άνδρας με όπλο γκρα το οποίο απόθεσε στη γωνιά του δωματίου και απρόσκλητος κάθισε στο τραπέζι. «Δραγάτης θα είναι» είπε μέσα του. Στο πρόσωπό του ήταν ζωγραφισμένη έκφραση ανησυχίας και τα λόγια του σιγανά, φοβισμένα και διακεκομμένα. Δεν πέρασε πολλή ώρα και έρχεται και δεύτερος οπλισμένος, κατόπιν τρίτος, έπειτα τέταρτος και συνολικά έξι. Όλοι ήταν ανήσυχοι, σιωπηλοί, βλέπονταν μεταξύ τους και αντάλλασαν μερικές ακαταλαβίστικες λέξεις τις οποίες αδυνατούσε να κατανοήσει. «Θα του ρίξω» έλεγε ο ένας και η φωνή του πνίγονταν από τον τρόμο στον λάρυγγά του.
- Όχι! Δεν γίνεται! Απαντούσε ο άλλος με τον ίδιο τόνο.
Ανησύχησε και προσπάθησε να βρει τη λύση του μυστηρίου που τον περιέβαλε. Ενώ τον έζωναν ερωτηματικά.
- «Μήπως ήρθαν ληστές στο χωριό;» σκεφτόταν. Αλλά τι να πάρουν από ένα φτωχό χωριό που όλο και όλο δεν αποτελούσε παρά ένα μέτριο σπίτι της Θεσσαλονίκης;
- «Μήπως ήρθαν κομιτατζήδες;»
Αλλά καθώς γνώριζε από τις κουβέντες των ειδημόνων στο καφενείο οι σχέσεις με τους γείτονες Βουλγάρους έχουν διακανονιστεί.
- «Μήπως θέλουν αυτοί οι ίδιοι να ληστέψουν τον ίδιο;»
Αλλά και αυτή η σκέψη ήταν αδύνατη αφού ήταν γνωστή η οικονομική του κατάσταση και δεύτερο δεν απαιτούνταν γι’ αυτό τόσο μεγάλη πολεμική ετοιμασία. Εκτός αυτού ο φόβος ήταν ανεξήγητος και το μυστήριο απέμενε μυστήριο.
Ξαφνικά ακούστηκε ένας μακρινός πυροβολισμός και όλοι πάγωσαν κυριολεκτικά από τον τρόμο. Δειλά-δειλά άνοιξαν το παράθυρο που έβλεπε προς την πλευρά του δρόμου και άδειασαν εν ομοβροντία τα όπλα τους στον αέρα και κλείνοντας τα παραθυρόφυλλα μαζεύτηκαν περίτρομοι στην αντικρινή γωνία του δωματίου. Ταυτόχρονα σχεδόν σε απάντηση ακουστήκαν από όλα τα σημεία του χωριού πυροβολισμοί.
- Μα επί τέλους, τι τρέχει, πεθερέ; Ρώτησε.
- Αχ! Γαμπρέ μου, οργή Θεού έπεσε στο σπίτι μου και σ’ όλο το χωριό.
- Τι έπαθες; Μήπως σκότωσες κανέναν και σε φυλάνε οι συγχωριανοί σου από τους χωροφύλακες;
- Μακάρι να ήταν αυτό…. Μα είναι κάτι χειρότερο….
- Μήπως μαλώσατε στο χωριό και θέλετε να σκοτωθείτε μεταξύ σας;
- Ακόμη χειρότερο!
- Μα τι είναι λοιπόν αυτό το φοβερό πράγμα;
- Τι είναι;….. Μην τα ρωτάς. Είναι…είναι…..είναι ένα ξωτικό! Πρόφερε γρήγορα - γρήγορα ο πεθερός του, κι ένας σκασμός συγκλόνισε τα μέλη του μόλις ξεστόμισε τη λέξη.
- Ξωτικό !!! μη χειρότερα! Και πιστεύετε στα ξωτικά σαν μωρά παιδιά; Δεν ντρέπεστε;
- Πιστεύουμε λέει; Το βλέπουμε ολοφάνερα κάθε βράδυ, γαμπρέ μου! Πρόφερε με κλαψιάρικη φωνή ο δυστυχισμένος πεθερός του έτοιμος να ξεσπάσει σε δάκρυα.
- Ναι! Φώναξαν όλοι εν χορώ ολοφάνερα! Κι αν δεν πιστεύεις θα δεις σε λίγο και του λόγου σου, αν δεν φοβάσαι.
- Μα για πείτε μου, πως είναι αυτό το φοβερό ξωτικό;
- Να! Σαν ένα γαϊδούρι και στο λαιμό του έχει περασμένο ένα πράγμα πώς να το πω; Ένα πράγμα σαν ένα μεγάλο καπέλο που κουνιέται πέρα-δώθε. Κάθε βράδυ έρχεται στον κήπο μου και ροκανίζει τα λάχανα σαν γαϊδούρι και οι πατημασιές του γαϊδουρινές είναι.
- Και πως δεν το σκοτώνετε λοιπόν, αφού έχετε τόσα όπλα;
- Να το σκοτώσουμε; Τι λες γαμπρέ μου; Μπα! Σε καλό σου! Σκοτώνεται ποτέ, έξω από δω;
- Να το! …να το!...φώναξε ένας από τους γενναίους αυτούς παρατηρώντας από μια οπή του παραθύρου προς τον κήπο.
Στο άκουσμα αυτό όλοι έμειναν κόκαλο από την τρομάρα τους, κι ο μικρός της παρέας χώθηκε κάτω από τα πόδια του πεθερού του.
Περίεργος να δει και ο ίδιος το φοβερό αυτό τέρας, το οποίο έσπειρε την φρίκη και τον τρόμο σε όλο το χωριό πλησίασε στο παράθυρο και παρατήρησε από την οπή.
Πράγματι, ένα γαϊδουράκι, στωικότατα έβοσκε στον κήπο και ροκάνιζε τα τρυφερά λάχανα του πεθερού του. Αλλά κάτι κρέμονταν από τον λαιμό του, αλήθεια περίεργο, το οποίο έμοιαζε με σημαία. Περίεργος να εξακριβώσει τι ήταν εκείνο κατευθύνθηκε προς την πόρτα, αλλά ο πεθερός του έτρεξε και τον εμπόδισε με το μεγαλόσωμο παράστημά του.
- Για πού γαμπρέ;
- Να πιάσω το ξωτικό…
- Να πιάσεις το ξωτικό; Ρώτησε με φρίκη σταυροκοπούμενος. Αυτό δεν γίνεται. Όλα κι’ όλα, μα δεν σ’ έχω για ξεπάστρεμα.
- Χριστός και Παναγία! Φώναξε τρομαγμένη και η πεθερά του αναπηδώντας από την θέση της τρέχοντας σε βοήθεια του συζύγου της.
- Ακούστε, τους λέει, εγώ είμαι σαββατογεννημένος και δεν με πιάνουν τα ξωτικά. Έπειτα έχω κι’ ένα μέσο που τα ημερεύω.
- Ποιο; Ποιο; Τον ρώτησαν όλοι εν χορώ.
- Το «Θεοτόκε Παρθένε» άμα το πεις τρεις φορές ούτε ο διάβολος δεν τολμά να σε πλησιάσει… Αλήθεια, πεθερέ, δώσε μου δύο σπυριά λιβάνι να κρατώ στο χέρι…
- Μετά χαράς, γαμπρέ μου. Έχω και κερί του Επιταφίου.
- Βρε τι μου λες! Κερί του Επιταφίου; Φέρε το λοιπόν. Έννοια σου, θα σας το φέρω εδώ το ξωτικό από τα’ αυτιά…
- Ά, μπα! Θεός φυλάξοι! Δεν μας χρειάζεται! Φώναξαν όλοι. Καλύτερα ας πάει από εκεί που ήρθε.
Επειδή δεν ήθελε να γελάσει με τον τρόμο τους τους είπε:
- Τώρα που θα βγω έξω, όση ώρα λείπω, εσείς να κάνετε μετάνοιες εμπρός στα εικονίσματα. Και ξεπόρτισε.
Όταν έφτασε στον κήπο ο γάιδαρος εξακολουθούσε να βόσκει με την ίδια στωικότητα, έφερε δε, χωρίς να γνωρίζει πως, και μια παλιά λινάτσα περασμένη στο λαιμό του. Τον έπιασε τον γαϊδουράκο από τ’ αυτιά και τον οδήγησε στην αυλή. Όταν ανέβηκε στο δωμάτιο κρατώντας το περιδέραιο του γαϊδάρου βρήκε άλλους στο σήκωμα της μετάνοιας και άλλους στο πέσιμο και εν γένει παριστάνοντας ένα αστείο σύμπλεγμα με τα μούτρα κιτρινισμένα από τον τρόμο.
- Το ξωτικό είναι κάτω στην αυλή τους λέει να και η σημαία που είχε στο λαιμό του. Κι έριξε μπροστά τους τη λινάτσα.
- Μπα! Η παληολινάτσα που είχα κρεμασμένη στην πόρτα του περιβολιού! Είπε η πεθερά του σαν τη κοίταξε καλά-καλά.
- Και το γαϊδούρι θα είναι το γαϊδούρι σας, τους είπε.
Και πράγματι έτσι ήταν. Σαν κατέβηκαν στην αυλή, ο πεθερός του στο φοβερό ξωτικό ανακάλυψε τον Αράπη του, έναν γηραλέο γάιδαρο τον οποίο άσπλαχνα εγκατέλειψε στην τύχη του στο κοντινό δάσος του χωριού αφού κατέστη ανίκανος για εργασία. Ο γάιδαρος όμως συναισθανόμενος καλύτερα από τον λογικό κύριό του τα δικαιώματα που είχε να βόσκει στον κήπο και να κοιμάται στον στάβλο ερχόταν κάθε βράδυ εξ ενστίκτου στον κήπο και ασκούσε κατά το μισό τα δικαιώματά του, αποφεύγοντας να κάνει αυτό την ημέρα από τον φόβο του ροπάλου. Όταν μπήκε την πρώτη φορά παρέσυρε και την σκισμένη λινάτσα η οποία κρέμονταν στην πόρτα του κήπου και έκτοτε έμεινε στον λαιμό του.
- Άκουσε πεθερέ του είπε δεν έκανες καθόλου καλά και γι’ αυτό τιμωρήθηκες και εσύ και μαζί σου όλο το χωριό. Ο Αράπης σε δούλεψε τόσα χρόνια κι έτρωγε ο φουκαράς πολύ ξύλο και λίγο σανό. Και όταν γέρασε κι έπρεπε να πάρει τη σύνταξή του τον άφησες να ψοφήσει της πείνας στο δάσος ή να τον κατασπαράξουν τα αγρίμια, αντί να τον κρατήσεις στο σπίτι σου ως να έρθει η ώρα να τινάξει μόνος του τα πέταλα. Λοιπόν ότι παρέλειψες τότε να το κάνεις τώρα.
Κι έτσι έγινε. Ο Αράπης ξεσαμάρωτος, πέρασε ευχάριστα τις τελευταίες του μέρες.

Μπεκιάρης Σταμάτης

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017 07:13

ΟΤΑΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΣΩΣΕ ΤΟΝ ΣΟΧΟ

Την 23 Αυγούστου 1944 ο Σοχός βρισκόταν αντιμέτωπος με την ολοκληρωτική καταστροφή και τον αφανισμό καθώς οι δυνάμεις Κατοχής είχαν πάρει την απόφαση να κάψουν το χωριό.
Ως εκ θαύματος, χάρη στην βοήθεια της Παναγίας η εντολή εκτέλεσης δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ καθώς συνδυασμός γεγονότων ακύρωσαν την απόφαση των κατακτητών.
Εις Ανάμνησην της επετείου αποτροπής του Ολοκαυτώματος του Σοχού από τα στρατεύματα Κατοχής την 23 Αυγούστου 1944, η Ενορία του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Σοχού σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Λαγκαδά και Ρεντίνης και την Αντιδημαρχία Σοχού ανακοινώνει το πρόγραμμα - πρόσκληση στην παρακάτω φωτογραφία:

sakis terzis ola soxos

Ξύπνα αγόρι μου, να φύγουμε , γιατί θα μας βρει ο ήλιος, μου είπε ήρεμα και καλοσυνάτα, ο μπάρμπα Κώτσος ο Πατέρας μου, μες στο βαθύ μου ύπνο. Ξύπνα για να μη μας πιάσει η ζέστη Νικόλα. Σηκώθηκα, έριξα λίγο νερό στα μούτρα μου, και ήπια ένα φλιτζάνι γάλα , που το είχε έτοιμο, η Μάνα μου η κυρά Βαγγελούδα. Ο Πατέρας μου κατέβηκε στην αυλή και έβαλε στο κάρο τα κοφίνια τα κασόνια τα τελάρα και τα έδεσε με το σχοινί. Μετά πήγε στο αχούρι στον Ντορή, και του έβαλε το καπίστρι, το χαμούτι, το σαμάρι, την πισινέλα, και έζεψε το άλογο , που και αυτό αγουροξυπνημένο, χλιμίντριζε μέσα στο πρωινό. Πήρε το μπαρντάκι και το ντουρβά με το μεσημεριανό κολατσιό απ' την Μάνα μου , έκανε το σταυρό του , και ξεκινήσαμε για το γιαλό.
Ο Ντορής που τραβούσε το κάρο ένα σπαθάτο μαύρο άλογο, ήταν το καμάρι μας, γι' αυτό ο μπάρμπα Κώτσος έβαζε στο καπίστρι του πολλές χάντρες και χαϊμαλιά για να μην τον ματιάζουν.
Ο Ντορής που μας όργωνε, μας έσπερνε, μας αλώνιζε, μας κουβαλούσε το στάρι, τα άχυρα, τις ντομάτες, τις μελιτζάνες, τα αγγουράκια και όλα τα λαχανικά.
Στρίψαμε δεξιά προς τις στρατώνες, και μετά αριστερά, φτάσαμε στου Γκόσιου τον μπαξέ , και στη συνέχεια στη διασταύρωση Σωχού - Λουτρών, όπου μπήκαμε στο δρόμο για τα Λουτρά.
Ένας δρόμος που ήταν ασφαλτοστρωμένος από τον Λαγκαδά μέχρι τα Λουτρά. Δεξιά και αριστερά, είχε αιωνόβιες λεύκες ,που ένωναν τις κορφές τους, και την ημέρα έκρυβαν τον ήλιο και τη νύχτα το φεγγάρι και τ' άστρα.
Μες στο χάραμα ακουγόταν το ρυθμικό κάλπασμα των αλόγων σαν ύμνος στον πλούσιο κάμπο μας που όταν μέστωνε το στόρι και το κριθάρι, τα χωράφια μας μοιάζαμε με χρυσαφένιες θάλασσες.
Ο θεός είχε ρίξει στα μέρη μας και μια άλλη ευλογία την Λιμνη , που όταν πλημμύριζε φαινόταν σαν θάλασσα
Χάρις σ' αυτή τη Λίμνη δεν πείνασε ποτέ ο Λαγκάδας.
Όταν δε είχαν ρασ, τα ψάρια, γέμιζαν οι καλαμιές , μικρά ψάρια, λιπαριές, τσιρόνια, σίρκες, γκουτζάρια , χέλια και μεγάλα ψάρια, όπως γριβάδια μέχρι και δέκα οκάδες .

Μόλις έπεφτε το σούρουπο, πήγαινα να πάρω το άλογο που βόσκαγε όλη μέρα κοντά στις καλύβες, μοσχοβολούσε φρέσκα ψάρια της λίμνης, που πάνω στις φουφούδες, τα τηγάνια έψηναν σπαρταριστά νόστιμα ψάρια για τους ψαράδες και τσίπουρο.
Στο σούρουπο άρχιζε το αεράκι απ' το Χορτιάτη και τη Λίμνη , ο μπάρμπα Κώτσος, κεφάτος απ' την σοδιά της ημέρας χαλάρωνε, άναβε το τσιγάρο του, και έπιανε κανένα αμανέ

[κι' από τα ψηλά μπαλκόνια πέφτω για να σκοτωθώ και το γιαβρί μου με φωνάζει για πιάστε τον για το θεό] .....

άλλοτε κανένα τραγούδι της εποχής,

[Το παλληκάρι απόψε πάλι έχει μεράκι και τα ‘χει πιει γιατ' έχει φύγει μακριά στα ξένα .και το κορίτσι του ανησυχεί]....

άλλοτε [ τσιγγάνες σεις που ξέρετε της τύχης τα γραμμένα , πάρτε και ρίξτε τα χαρτιά και πέστε μου και μένα, ο καλός μου , θα γυρίσει η με έχει λησμονήσει].....

Άλλοτε[ Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι, το σκοτάδι είναι βαθύ και όμως ένα παλληκάρι δεν μπορεί να κοιμηθεί] .....

και πολύ συχνά τραγουδούσε

[Σαράντα παλληκάρια αποφασίσανε στον πόλεμο να πάνε Παναγία μου, να πολεμήσουν.......]

Τραγούδια που χαράχτηκαν στην παιδική μου μνήμη και με συγκινούν και τώρα που τα γράφω.

Έτσι μας έβρισκε ανάλαφρους, μετά την μπερεκετλίδικη ημέρα, η δύση του ηλίου και περιμέναμε, πάντα τέτοια ώρα το φορτηγό, του μπάρμπα Δημητρού Σαρίκου, για να φορτώσουμε την σοδιά και τον ιδρώτα της ημέρας .

Ο Λόης ο βοηθός του φορτηγού, ένα φτωχόπαιδο Σαλονικιός , στοίβαζε τις κάσες τις έδενε με τα σχοινιά, και ξεκινούσαν για την λαχαναγορά [καπάνι] στην οδό Αγίου Δημήτριου, και παρέδιδαν τις ντομάτες, τα μεσάνυχτα στον καβάφη μας, μπάρμπα Χρυσόστομο Γκαγκάτση, ένα γελαστό άνθρωπο, που τον θυμάμαι ακόμα.

ΝΙΚΟΣ Κ. ΑΖΜΑΝΗΣ

Έχοντας προηγηθεί η καταλήστευση της δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας μας – αίμα και ιδρώτας γενεών – με υπογραφές προδοτικές για ένα χρέος πολλαπλάσιο του πραγματικού, που οδήγησε χιλιάδες σε αυτοκτονία -μπορούσαν να σωθούν κάποιοι από αυτούς με λίγη εκκλησιαστική φροντίδα- και ακολουθώντας η πλημμύρα από αλλόφυλους οργανωμένους να μας υποτάξουν, μόνο ο Χριστός και η ψυχή μας έμειναν, που δεν μπορούν να πάρουν, αν δεν το επιτρέψουμε (Αγ. Κοσμάς ). Αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται ο στόχος.
Όταν άρχισε ο λαός να γονατίζει απ’ την ολόπλευρη επίθεση πολιτικών, δημοσιογράφων, συνδικαλιστών, τραπεζιτών, που συνόδευαν κήρυκες του αθεϊσμού, της αγραμματοσύνης, της διαστροφής και της δουλείας, κάποια άλλα χέρια ρασοφορεμένα, κάρφωσαν πισώπλατα την πίστη, την καρδιά του, με γραφίδες που υπέγραψαν ως εκκλησίες τις αιρέσεις. Δηλαδή εξίσωσαν βλάσφημα τον Αληθινό Θεό με τους ψευτόθεους, απεμπολώντας το αίμα αμέτρητων μαρτύρων, που θυσιάστηκαν γι΄αυτή την πίστη και αγνοώντας άπειρες ψυχές στον άδη εξαιτίας της πλάνης των αιρέσεων.

Τελικός σκοπός η εξαφάνιση της Εκκλησίας του μοναδικού Θεανθρώπινου οργανισμού και πολιτισμού, που εγγυάται αιώνια ζωή με αναμφισβήτητα σημεία. Πριν από χρόνια δήλωναν σε παπικό περιοδικό, οι οικουμενιστές, ότι θα ανοίξει η Ορθόδοξη Εκκλησία στους άλλους χριστιανούς ( Ορθόδοξοι και αιρετικοί στην ίδια μάντρα; ) και θα την εκσυγχρονίσει (υποτάσσοντας το αιώνιο στο χρονικό, το αθάνατο στον θάνατο; Ξανά μεσαίωνας δηλαδή ).
Η αποτυχημένη από πολλά πανορθόδοξη στην Κρήτη, ήταν φαίνεται η πρώτη πράξη του σχεδίου, όπως προκύπτει απ’ την δήλωση του πάπα, ότι «το πρώτο βήμα έγινε».
Το ότι μετά απ’ όσα γράφτηκαν από τότε, δεν ζήτησαν οι υπογράψαντες συγνώμη από τον λαό, που δεν τους εξουσιοδότησε και δεν ενέκρινε την στάση τους ούτε εκ των υστέρων, το ότι δεν διόρθωσαν έστω με εισαγωγικά το «εκκλησίες» ( και παρά την καθησυχαστική αναγνώριση του δικαίου των ενστάσεων με την εγκύκλιο «προς τον λαό» ), δείχνει ότι οι θέσεις τους είναι αμετάκλητες. Εμμονή στην άγνοια ή την πλάνη; Ευρωαργύρια; Κάτι χειρότερο;
Η ανακοίνωση της πλειοψηφίας των ηγουμένων του Αγίου Όρους επιδείνωσε το πρόβλημα, δίνοντας άλλοθι στους αδιάφορους να μην ασχοληθούν, παρ’ ό,τιη ουδετερότητα των χλιαρών είναι συνέργεια στην πνευματική γενοκτονία των Ορθοδόξων.
Η ψευτοσύνοδος αυτή κατέδειξε το βάθος και την έκταση της αλλοτρίωσης μεγάλου μέρους κλήρου και λαού, που οφείλεται κυρίως στην έλλειψη της αποφατικής Ορθόδοξης Θεολογίας απ’ την παιδεία του, και την συνεπαγόμενη αδυναμία του να διαμορφώσει αποφατική ανθρωπολογία στις τέχνες, στην πολιτική, τις επιστήμες, την καθημερινότητα. Η απόρριψη κάθε «ακαταλαβίστικου» από οίηση παντογνωσίας που διακρίνει όποιον φαντάζεται ότι μπορεί με νου κτιστό και μεταπτωτικό να καταλάβει και τον Άκτιστο, οδήγησε στο να αντιτάσσουμε στον θεό των αιρετικών, θεό καταληπτό, ανακυκλώνοντας την πτώση. Αγνοήσαμε ότι ακατάληπτος είναι και ο άνθρωπος που διαστέλλεται απ’ την Χάρη ώστε να «χωράει» τον Αχώρητο, και την κτίση όλη, αφού δεν εξαιρείται απ’ την αγάπη του κανένα κτίσμα ( καύσις καρδίας και υπέρ δαιμόνων, Αγ. Ισαάκ ). Αυτός ο άνθρωπος, και μόνος του μαζί με το Αγιο Πνεύμα, είναι συνοδός – συμφωνία, σύμπραξη με τον Θεό, Ορθοδοξία.
Αν στον λαό δεν επιβάλλονταν κριτήρια ξένα στη ζωή του, για να τον κάνουν μερικώς αιρετικό στην πράξη, πιο εύκολα θα καταλάβαινε ότι ο θεός των αιρετικών απρόσιτα κλειστός στα κτίσματα, τα εγκαταλείπει στην κτιστότητα τους και ούτε στον Παράδεισο δεν έχουν μετοχή στην άκτιστη ζωή, αλλά σε μια κτιστή ευτυχία παρατεινόμενη στο διηνεκές σαν φυλακή.
Ο Χριστός τους δεν σταυρώνεται από αγάπη , ασύλληπτη και από τους Αγγέλους, για των άνθρωπο, αλλά για την ικανοποίηση ενός θείου θελήματος, που θίχτηκε από την παρακοή των πρωτοπλάστων. Δεν παρηγορεί με αίσθηση άφεσης στην εξαγόρευση, και με πρόγευση αιώνιας ζωής στο αίμα Του, που ούτε θάνατος, ούτε αντίλογος θα διαψεύσουν.
Τέτοια αισθητήρια, που χαρίζονται σ’ όποιον αξιώνεται δίψα Θεού, συμμαρτυρούν ότι ο Χριστός τους δεν μοσχοβολάει Ανάσταση απ’ τον Επιτάφιο δίνοντας και το Πάσχα θρίαμβοστον θάνατο. Γι’ αυτό η ζωή τους δυναστεύεται από αμνησία του θανάτου, απωθώντας τον με φόβο στο υποσυνείδητο.
Αδυνατώντας να θεμελιώσουν μνήμη θανάτου στην ανάσταση που τον μεταβάλλει σε κοίμηση, στηρίζουν την επικράτηση τους σε βασανιστική θανάτωση όσων αντιστάθηκαν στην πλάνη τους και τις ψυχωτικές απόπειρες τους για κοσμοκρατορία. Νομίζουν πως σκοτώνουν τον θάνατο στα σώματα των άλλων και ότι απαλλάσσονται έτσι από τους εχθρούς. Ιδιαίτερα όσους η ζωή τους μαρτυρεί πεποίθηση ανάστασης, εκθέτοντας τον θεό τους ως ανίσχυρο στον θάνατο.
Η βία ενάντια στους Ορθοδόξους που αντιστέκονται στον οικουμενισμό (Χριστιανισμό χωρίς Χριστό ) προτείνοντας Ορθόδοξη οικουμενικότητα, είναι ένα ακόμα δείγμα πού βρίσκεται η πλάνη: Η Ορθοδοξία δεν εκβιάζει. Αυτοί που το επιχειρούν, μην αμφιβάλουν ότι απ’ την θριαμβεύουσα, που ισχύουν οι Θεόπνευστοι κανόνες, όπως και απ’ τη συνείδησή μας, το προσωπικό θυσιαστήριο κάθε πιστού, καταδικάζονται.
Ευγνωμονούμε όσους αγωνίζονται ενάντια στον κοσμοκράτορα να κρατηθεί ανόθευτη η πίστη που αφθαρτίζει. Η δίωξη τους προξενεί Χαρά που δεν παλιώνει. Η θλίψη, για τους φιλοαιρετικούς που δεν εννοούν να καταλάβουν ότι οι Κανόνες δεν είναι απρόσωποι ρυθμιστές συμπεριφοράς, αλλά όριο στο θάνατοαπ’ τον Άρχοντα της ζωής.
Όσοι ασυμβίβαστοι, έστω και με κάποια υπερβολή σε κάποιες στιγμές, δεν αγωνίζονται για μιαν άποψη με νοοτροπία νίκης ενάντια στην αντίπαλη άποψη, σαν κάποιους που καταδικάζουν το κακό απ’ έξω, δίχως να το παίρνουν ούτε μια στιγμή στην πλάτη, αλλά γιατί γνωρίζουν ότι «ειρήνη» με αιρετικούς είναι έχθρα κατά του Χριστού, και των αιρετικών, γιατί αφαιρούν και απ’ αυτούς την μόνη ελπίδα να απομυθοποιηθεί ο θεός τους και να επιστρέψουν στην αυθεντική εκκλησία των προγόνων τους και να σωθούν.
Καιρός να διαβαστεί σωστά η ανιδιοτέλεια και η θυσιαστικότητα των διωκομένων και ν’ αντιληφθούν κάποιοι, ότι η διοίκηση είναι για να διακονεί την Εκκλησία κι όχι για να την δυναστεύεικαι χωρίς ανάλογο ανάστημα. Ας στρέψει στους πραγματικούς εχθρούς της τον δυναμισμό της για ν’ αντισταθεί διαλεγόμενη στην καλπάζουσααποχριστιανοποίηση της κοινωνίας και, αν κηρυχθεί σε διωγμό, να απαιτήσει την περιουσία της και την απαλλαγή των πολιτών απ’ την αντίστοιχη φορολογία.
Είναι επίσης ώριμο, όσοι Ιεράρχες προς τιμήν τους αντιτάσσονται ανένδοτα στην αλλοτρίωση, ν’ αποφασίσουν με ποιον τρόπο θα ηγηθούν στο αυθόρμητο κίνημα των συνειδητών πιστών, που ως ακέφαλο, αδυνατεί ακόμη να αναπτύξει την δυναμική του, μέχρι που να συγκληθεί μια αληθινή Σύνοδος εν ΑγίωΠνεύματι, με αδιάβλητα πρόσωπα και μεθόδους, για την καταδίκη όποιας πρακτικής και νοοτροπίας, που ενδίδει σε αλλοτρίωση της Ορθοδοξίας στο δόγμα, στη λατρεία και στο ήθος. Ίσως η καταγγελία του Ηγουμένου της Μονής Λογγοβάρδας– που συνυπογράφουμε συγχαίροντες τον για την τόλμη και την ευστοχία – να είναι η λαβή για τέτοια αρχή. Άλλες «λύσεις» που δεν θεμελιώνονται στους κανόνες και την πρακτική της Εκκλησίας, τώρα ιδιαίτερα αν συνοδεύονται από οφέλη, πρέπει μάλλον να αποκλειστούν.
Με την βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να επικρατήσουν αλλότριοι, προσευχή, αντίσταση και συνοχή.

17/8/2017

Λίγα λόγια για το έργο...Σε μια γειτονιά του Μιλάνου γίνεται ανταρσία. Οι γυναίκες αποφασίζουν να μην πληρώσουν τα ψώνια από το super market, λόγω των αυξήσεων των τιμών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα τεράστιο χάος• γυναίκες που προσπαθούν να κρύψουν τα τρόφιμα κάτω από τα ρούχα τους, αστυνομικοί που τρέχουν πανικόβλητοι να συλλάβουν τους κλέφτες, τίμιοι συζύγοι που πάνε κόντρα στις αρχές τους. Σκηνές που προκαλούν γέλιο, κλάμα, φόβο, αντίδραση, προβληματισμό, ΚΑΙ ΜΙΑ ΗΘΙΚΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ!!!

Η συνέχεια επί σκηνής....

Σκηνικά: Δαρδαγάννης Ζαφείρης
Μουσική επιμέλεια: Κώστας Πολυζώνης

Διανομή με τη σειρά που εμφανίζονται:
Σόφια Γεωργούση - Ελευθερία Χατζηδημητρίου
Ελένη Πολυζώνη - Πόπη Βλάχου
Χρήστος Καλπάκης
Νίκος Μπιτζιλής
Σάκης Κλουπώδης
Κυριάκος Στράμυλος - Κώστας Κουλτούκης
Δημήτρης Ζωγραφίδης
Σωτήρης Παμουτιτσής

Σκηνοθεσία: Άννα Γεννησαριώτου

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ!

Ο συνδημότης μας Ευάγγελος Γραμμένος είναι από σήμερα, Παρασκευή 18/8/2017, ο νέος πρόεδρος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ).
Η Διοίκηση του Δήμου Λαγκαδά και προσωπικά ο Δήμαρχος Γιάννης Καραγιάννης συγχαίρουμε τον νέο Πρόεδρο για την εκλογή του και του ευχόμαστε κάθε επιτυχία στα νέα του καθήκοντα..

<<Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ηρακλείου νιώθει περήφανος για ένα μέλος του Συλλόγου του. Ο Ευάγγελος Γραμμένος είναι από σήμερα,Παρασκευή 18/8/2017,ο νέος Πρόεδρος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, όπως αποφάσισε η ευρεία πλειοψηφία των Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων μελών της ΕΠΟ.Ο κ. Γραμμένος εξελέγη στην κορυφαία διοικητική θέση του ελληνικού ποδοσφαίρου λαμβάνοντας 48 ψήφους επί συνόλου 71 ψήφων.Πλέον το ελληνικό ποδόσφαιρο γυρίζει οριστικά σελίδα, κλείνοντας μια και καλή την πόρτα στο σύστημα που το βάλτωσε σε όλα τα επίπεδα το έφερε στην πλήρη ανυποληψία και λειτουργούσε σχεδόν αποκλειστικά υπέρ μόνο μίας συγκεκριμένης ομάδας ....Του ευχόμαστε να είναι γερός και να συνεχίσει να είναι ο Άνθρωπος που όλοι ξέρουμε με το Α κεφαλαίο >>

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ
Το Κέντρο Αποκατάστασης Κοινωνικής Στήριξης και Δημιουργικής Απασχόλησης προκηρύσσει τις κάτωθι θέσεις απασχόλησης.
Για να διαβάσετε την προκήρυξη πατήστε ΕΔΩ.

 

 

Τρεις μουσικές βραδιές για όλες τις ηλικίες και ένα δυνατό μήνυμα αλληλεγγύης που σταθερά στέλνουν κάθε χρόνο οι συνδημότες μας, περιλαμβάνουν οι φετινές πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου Λαγκαδά «Μυγδόνια 2017».

Οι εκδηλώσεις ξεκινούν την Κυριακή 27 Αυγούστου στις 21:00 με τη συναυλία του Βαγγέλη Κακουριώτη στο πάρκο του π. Επαρχείου Λαγκαδά.

Τη Δευτέρα 28 Αυγούστου, ο γνωστός τραγουδοποιός Χρήστος Θηβαίος θα δώσει μια μοναδική μουσική παράσταση στο χώρο των Λουτρών Λαγκαδά. Κατά τη διάρκεια της συναυλίας θα συγκεντρώνονται σχολικά είδη και παιχνίδια για την ενίσχυση των κοινωνικών δομών του Δήμου Λαγκαδά. Τα είδη που θα συγκεντρωθούν από το προσωπικό των κοινωνικών υπηρεσιών του Δήμου μας, θα δοθούν σε παιδιά μονογονεϊκών, πολύτεκνων και οικονομικά αδύναμων οικογενειών συνδημοτών μας, ενόψει της νέας σχολικής χρονιάς.

Οι μουσικές εκδηλώσεις των φετινών «Μυγδονίων» θα κλείσουν την Τρίτη 29 Αυγούστου με μια βραδιά παραδοσιακής – σμυρναίικης μουσικής, στο πάρκο του π. Επαρχείου.

Όπως κάθε χρόνο, οι ΕΙΣΟΔΟΣ σε όλες τις συναυλίες του Δήμου Λαγκαδά θα είναι ΔΩΡΕΑΝ για όλους.

Με την δέουσα λαμπρότητα και θρησκευτική κατάνυξη τελέσθηκε το εσπέρας της 14ης Αυγούστου ε.έ., ο Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός επί τη κορυφαία εορτή του Θεομητορικού κύκλου, της Κοιμήσεως και την εις ουρανούς μεταστάσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, εις τον πανηγυρίζοντα και περίλαμπρο ενοριακό Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Λαγκαδά.

Του Πανηγυρικού Αρχιερατικού Εσπερινού χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ.κ. Ιωάννης, πλαισιούμενος από Ιερείς της Μητροπόλεως, ενώ μεταξύ του πιστών και προσκυνητών που συνέρευσαν και εφέτος για να ανάψουν ένα κερί, να ασπασθούν την Εικόνα της Παναγίας μας καθώς και τον καταστόλιστο Επιτάφιο Αυτής υποκλινόμενοι με πίστη, ευλάβεια και σεβασμό στην Χάρη Της, παρέστησαν οι Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κ. Δημήτριος Μάρδας και των ΑΝ.ΕΛ. κ. Γεώργιος Λαζαρίδης, ο Δήμαρχος Λαγκαδά κ. Ιωάννης Καραγιάννης, ο Εισαγγελέας Αρείου Πάγου κ. Δημήτριος Παπαγεωργίου, εκπρόσωποι του Δημοτικού Συμβουλίου και της Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, καθώς και των Πολιτιστικών φορέων της πόλεως.


Εν συνεχεία, και υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής Μπάντας του Δήμου Λαγκαδά, πραγματοποιήθηκε η μεγαλοπρεπής περιφορά του Επιταφίου της Παναγίας, ενώ στην κεντρική πλατεία της πόλεως τελέσθηκε η καθιερωμένη Αρτοκλασία, στο τέλος της οποίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαγκαδά κ.κ. Ιωάννης, αναφέρθηκε στην σημερινή εορτή και στο πανσεβάσμιο πρόσωπο Της Πλατυτέρας των Ουρανών.
Οι εόρτιες λατρευτικές εκδηλώσεις επί του λεγομένου και «Πάσχα του καλοκαιριού», θα κορυφωθούν την 15η Αυγούστου με την τέλεση της Πανηγυρικής Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας, στο τέλος της οποίας θα ψαλούν και τα Εγκώμια προς την Υπεραγία Θεοτόκο, συμφώνος με το Ιεροσολυμίτικο Τυπικό.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Λουτρών 62 - Λαγκαδάς

Phone: (23940) 25472

Mobile: 6937 027424

Email: info@lagadas24.gr  

© 2017 Expertin Danas